Wielu wzruszeń dostarczył społeczności Politechniki Krakowskiej koncert, który odbył się w Filharmonii Krakowskiej im. Karola Szymanowskiego 2 października, w dniu inauguracji 81. roku akademickiego uczelni. — Dzień dzisiejszy jest dla Politechniki Krakowskiej dniem szczególnym; radość i satysfakcja z okazji jubileuszu 80-lecia Politechniki Krakowskiej osiąga swoje apogeum — witał gości prof. Krzysztof Kluszczyński, organizator wydarzenia i przewodniczący komitetu obchodów jubileuszu PK, i apelował: — Otwórzcie szeroko serca na przyjęcie muzyki.
Koncert został przygotowany przez środowisko akademickie — profesorów, wykładowców uczelni artystycznej oraz humanistycznej, i zadedykowany Politechnice Krakowskiej. Jego bohaterami byli prof. Julian Gembalski — wybitny wirtuoz organów, rektor Akademii Muzycznej w Katowicach w latach 1996–2002; prof. Tadeusz Sławek — znany z zamiłowania do recytacji i muzyki poeta, tłumacz, eseista, literaturoznawca, rektor Uniwersytetu Śląskiego w latach 1996–2002. Trzecim patronem koncertu w symboliczny sposób stali się rektorzy PK ośmiu dekad, uosabiający rozległe pole naukowych dyscyplin i aspiracji artystycznych, kulturalnych — od założyciela rektora prof. Izydora Stella-Sawickiego po wybranego w 2024 r. rektora prof. Andrzeja Szaratę.
Absolwenci PK inspirują
Improwizacje organowe Juliana Gembalskiego, inspirowane piosenkami absolwentów PK — Marka Grechuty i Jana Kantego Pawluśkiewicza („Korowód”, „Będziesz moją panią”), wybrzmiały tego wieczoru solo i z towarzyszeniem Chóru Akademickiego PK „Cantata” pod dyrekcją Marty Stós. Mistrzowski popis dowiódł, jak potężnym instrumentem muzycznym (a zarazem dziełem inżynierskim!) są organy, a sam wirtuoz przekonywał, że natchnienie jest wspólnym doświadczeniem artystów i uczonych.
Esej „Tékhnē”
Fot.: Jan Zych
Drugą część koncertu wypełniło prawykonanie wyrafinowanego w formie eseju „Tékhnē” na głosy i instrumenty, napisanego przez Tadeusza Sławka z okazji jubileuszu PK.
To poetycka refleksja nad odpowiedzialnością człowieka — istoty myślącej, za kształt świata. W roli Narratora wystąpił autor, koncepcję muzyczną opracował Piotr Domagała, a zrealizowali ją muzycy z awangardowej grupy jazzowej. Utwór kończy wezwanie: „O jednym pamiętaj tékhnē: / »dusza świata płacze« / (…) Jeśli jeszcze nie jest za późno, / Spróbuj posadzić świat i człowieka / Przy jednym stole bycia”.
Kompozycja „Wolność”
Kulminacją wieczoru było wykonanie kompozycji „Wolność” Piotra Kopińskiego, wykładowcy Akademii Muzycznej w Katowicach. Kompozytor połączył motywy muzyczne z odległych wieków i kultur: pieśń narodowo-wyzwoleńczą (do słów ks. Jana Wróbla i „Poloneza G-dur” Tadeusza Kościuszki), motywy „Poloneza A-dur” Fryderyka Chopina, piosenkę „Wolność” Marka Grechuty, ale i gospel oraz bluesa. Utwór pretenduje do roli hymnu PK. Usłyszeliśmy go w wersji Chóru Akademickiego PK „Cantata” i awangardowej grupy jazzowej.
Słowa podziękowania należą się organizatorom i wszystkim wykonawcom. Na szczególne uznanie zasłużyli utalentowani śpiewacy „Cantaty” — studenci i wychowankowie Politechniki, wkładając w przygotowanie pulsującego emocjami występu swoje serce.